I fear therefore I am/Korkuyorum oyleyse varim

I will sure sometimes later write about how academic life kills (creative) writing. Before that let me lift the curtain for the marvelous topic "fear."

Midwestern Americans do fear, as any member of any other culture does. And their reason for fear also consists of the fear of being/feeling stranded because of transgressing/not-fully-fulfilling social norms/expectations. One of these transgressions, a grand topic of anthropology of course, is not to reciprocate enough.However, there appears a problem here: Americans neither do have ascetic/aesthetic rituals accompanying the act of reciprocity, nor have crafted an object materializing the act of reciprocity (not money, but something like Kula shells), instead everyday life of the midwesterner is full of secular rituals that comprises the realm of reciprocity -- not to mention reciprocity (gift giving) is life itself.

This lack of ascetic/aesthetic rituals causes an excess attribution of importance to secular rituals and one can see its sheer example, again, in the reciprocal exchange practices. This example is nothing but the card giving/sending culture.  Midwesterners are socially concerned if they do not respond to a favor (that could be a gift or a simple celebration) with a card of gratitude. Or to a card of gratitude with a subsequent card of gratitude. The cycle of reciprocity should never end, we are all aware of this universal fact, yet what is striking here is the fear of postponing the act of (card) giving to an uncertain time, and of not suspending the cycle immediately. With the withering away fear thus one gets rid off the feel of responsibility and interdependence -- or to put in better terms, one suppresses the fear of being in constant (reciprocal) debt. 

What is the best place in the west to suppress one's fear? Grocery store? Is it a pure coincide that one can find cards of gratitude next to detergents there? They both wash away...

-----------------

Akademik hayatin (yaratici) yazimi nasil katlettigine sonra bir ara tabi ki deginecegim. Ama simdi perde muthis mevzu "korku" icin kalksin.

Ortabati Amerikalilar da herhangi kulturun herhangi bir uyesi gibi korkarlar. Ve korkularina dair sebeblerden birisi de sosyal normlari/beklentileri ihlal etmek ya da tam yerine getirememek kaynakli arada kalmislik hissidir. Antropolojinin buyuk mezularindan biri de olan karsilikliliga yeteri kadar karsilik verememek bu ihlallerden biridir.
Fakat tam bu noktada bir sorun vuku bulur: Amerikalilar'in karsiliklilik eylemine eslik ettirebilecekleri ne asetik/estetik rituelleri ne de karsiliklilik eylemini madden sekil verdirebildikleri (para degil de, Kula deniz kabulaklari gibi) bir nesneleri vardir. Bunun yerine, Ortabatili'nin gunluk hayati karsiliklilik sahasini dolduran sekuler rituellerden mutesekkildir -- burada hayatin kendisinin (degistokustaki) karsilikliligin ta kendisi oldugunu soylemeye gerek dahi yok.

Asetik/estetik rituellerin eksikligi sekuler rituellere yonelik buyuk bir onem atfina neden olmakta, bunun en bariz ornegi de yine karsilikli degistokus pratiklerinde gorulmektedir. Bu ornek kart verme/yollama kulturunden baskasi degildir. Ortabatili yapilan bir iyilige karsilik (bu bir hediye ya da bir tebrik olabilir) bir tesekkur karti ile karsilik vermedigi zaman kendisini sosyal olarak kaygili hisseder. Ya da bir tesekkur kartina baska bir tessekkur karti ile. Karsiliklilik cevrimi bitmemeli, bu evrensel hakikatin hepimiz farkindayiz, ama burada carpici olan (kart) verme eyleminin belirsiz bir zamana ertelenme ihtimalinin ve bu cevrimi askiya almamanin yarattigi korkudur. Hafifleyen korku ile sorumluluk ve karsilikli bagimlilik hissinden de kurtulunur -- diger bi degisle aslinda surekli (karsilikli) borc halinde olma korkusu bastirilir.

Peki batida korkulari bastirmak icin en uygun yer neresidir? Supermarket? Gercekten de tesekkur kartlari ile deterjanlarin yanyana satilmasi bir raslanti mi? Sonucta ikisi de sokup atiyor...